Αρχείο για Μαΐου, 2010

Στενές επαφές τρίτης ηλικίας

Posted in Uncategorized on Μαΐου 17, 2010 by starkwell

Ατμόσφαιρα

Η κυρία Αμαλία καθόταν στο μικρό της σαλόνι και προσπαθούσε να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που έφαγε κοκορέτσι. »Πρέπει να ήταν την Τσικνοπέμπτη του ’83 στους Γαργαλιάνους » είπε. Ο γιατρός της είχε επιβάλει αυστηρή δίαιτα εδώ και πολλά χρόνια γιατί είχε το συκώτι της, τη καρδιά της, το έντερό της, πίεση, ζάχαρο και βαρηκοϊα. Το τελευταίο δεν είχε σχέση με το κοκορέτσι αλλά το είχε και αυτό. Είχε και μια γάτα, όπως όλες οι γριές, που νιαούριζε συνέχεια δίπλα στα πόδια της.

Μεταξύ μας, η γριά τα έχει λίγο χαμένα και ξεχνάει αρκετά συχνά. Εκείνη τη μέρα είχε ξεχάσει να ταϊσει τη γάτα της. Κάποιες φορές όμως πάθαινει αναλαμπές και θυμάται γεγονότα με απίστευτη λεπτομέρεια. Όπως το κοκορέτσι του ’83.

»Τι θέλει το παλιόγατο?» σκέφτηκε η κυρία Αμαλία. Έσκυψε με δυσκολία και το πήρε στα χέρια της. Το χάιδεψε στη κοιλιά και εκείνο σταμάτησε το νιαούρισμα για να αρχίσει το γουργουρητό. Και μετά το γουργουρητό ξέσπασε σε αυτό το εκνευριστηκό χχχχχχχχχχχ! που κάνουν τα γατιά πριν επιτεθούν. Ήταν τόσο απρόσμενο αυτό το ξέσπασμα της γάτας που η κυρία Αμαλία πετάχτηκε από τη θέση της κατατρομαγμένη.

Εδώ που τα λέμε δεν ήθελε και πολύ η κυρία Αμαλία μιας και τρόμαζει πολύ εύκολα. Μπορεί να είναι φοβητσιάρα, όμως σαν γριά που είναι δε μάσαει και τα λέει έξω απ’τα δόντια. Κυριολεκτικά.

»Α στα κομμάτια!» φώναξε η κιτρινισμένη από το φόβο κυρία Αμαλία και έδωσε ένα σουτ στο αφηνιασμένο γατί που γκέλαρε στη μοκέτα και μπήκε γκολ στο μικρό χωλ. Πριν προλάβει όμως να πανηγυρίσει η γραία κάτι τρομερό συνέβη που την έκανε πιο κίτρινη και από την Εσπρέσσο.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να διακόψω και να ρωτήσω εάν ξέρει κανένας γιατί στο Karn Evil 9: 2nd Impression των Emerson, Lake & Palmer ακούγεται το St. Thomas του Sonny Rollins. Ευχαριστώ.

Αυτό που συνέβη ήταν απερίγραπτο. Θα προσπαθήσω όμως να το περιγράψω για χάρη του ποστ. Το παλιό χαλασμένο ραδιόφωνο που βρισκόταν στη γωνία του σαλονιού ξαφνικά δούλευε και ξεκίνησε να παίζει μουσική. Δεν ήταν όμως αυτό που τρόμαξε τη κυρία Αμαλία. Αυτό που την έκανε να σταυροκοπηθεί ήταν η φωνή που άκουσε. Μάλιστα! Ο Γιώργος Κοινούσης με την απόκοσμη φωνή του έκανε το σκρίνιο του σαλονιού τα τρανταχτεί και τα σεμεδάκια να πέσουν από τη θέση τους. Η φωνή του ολοένα και δυνάμωνε και το echo ήταν τέτοιο που στο δεύτερο ρεφρέν ακουγόταν κάτι σαν αυτό.

Χμμμ… Το ραδιόφωνο έφτιαξε από το πουθενά και το πρώτο τραγούδι που ακούστηκε ήταν του Γιώργου Κοινούση. Τυχαίο? Δε νομίζω…

Το ραδιόφωνο σταμάτησε να παίζει απότομα έτσι όπως είχε ξεκινήσει. Η κυρία Αμαλία χύθηκε στον καναπέ τόσο τρομαγμένη και τόσο εξουθενωμένη που θα προτιμούσε να ήταν παρέα με τον Άγιο Πέτρο και όχι με τη γάτα της. Εκείνη τη στιγμή το χαζεμένο της μυαλό έπαθε αυτο που λέγαμε παραπάνω. Μία αναλαμπή. Τα κομμάτια του παζλ μπήκαν στη θέση τους και η κυρία Αμαλία είδε το μέλλον ξεκάθαρα. Το κοκορέτσι του ’83, το αφηνιασμένο γατί, τον Γιώργο Κοινούση, το ΔΝΤ…

Ατμόσφαιρα

Συνέβη σήμερα

Posted in Uncategorized on Μαΐου 2, 2010 by starkwell

O Αντώνης έκατσε στον καναπέ και άνοιξε την τηλεόραση. Είχε ειδήσεις. Ο δημοσιογράφος ενημέρωνε για τα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης που ήταν »σκληρά αλλά απαραίτητα». Χωρίς να το καταλάβει ένα πηχτό μαύρο υγρό, σαν μέλι, άρχισε να στάζει από τα ηχεία της τηλεόρασης. Έμοιαζε με πίσσα αλλά βρώμαγε πολύ χειρότερα. Στην αρχή έσταζε αργά στο χαλί του σαλονιού, όπως οι σταγόνες του κινέζικου βασανιστηρίου. Όταν όμως ο δημοσιογράφος διέκοψε τη ροή του δελτίου γιατί ο πρωθυπουργός έκανε νέες δηλώσεις, το υγρό χυνόταν γρήγορα μουσκεύοντας ολόκληρο το χαλί και τις παντόφλες του Αντώνη. Ήταν σαν να είχε δική του θέληση όταν σκαρφάλωνε το πόδι του και όταν του κάλυψε το στομάχι ήταν ξεκάθαρος ο σκοπός του. Το κατάμαυρο υγρό κάλυψε και την τελευταία τρίχα του κεφαλιού του μόλις ο πρωθυπουργός έκανε το τρίτο σαρδάμ.

Η Μαρία ξύπνησε νωρίς, κεφάτη όπως πάντα. Ο ήλιος την καλούσε κι εκείνη βγήκε έξω για να τον χαρεί. Πήρε το αυτοκίνητο και πήγε να μαζέψει λουλούδια. Μαργαρίτες ήταν τα αγαπημένα της και με λίγη τύχη θα έφτιαχνε ένα μπουκέτο. Μία ακρίδα την καλωσόρισε στην εξοχή πηδώντας στο δεξί της μπούτι. Η Μαρία έβγαλε το μικρό της σουγιά και άρχισε να κόβει κάτι πανέμορφες πασχαλιές. Τα χέρια της έβαψαν πράσινα απ’τους χυμούς των λουλουδιών. Κόβωντας ένα ακόμη κοτσάνι, πράσινος χυμός έσταξε στο μπούτι όπου είχε κάτσει η ακρίδα. Τακτοποιώντας το δεύτερο μπουκέτο στο καλάθι της, πράσινος χυμός κάλυψε και το άλλο της μπούτι. Μέχρι να φτάσει τις αγαπημένες της μαργαρίτες, τα χέρια της ήταν γεμάτα απ΄τους ίδιους πράσινους χυμούς. Πάνω απ’τις μαργαρίτες σταμάτησε όπου η Μαρία έβγαλε ρίζες απ’τα πόδια και κλαδιά από τα αυτιά. Τώρα είναι κυπαρίσσι κάπου έξω από το Αλεποχώρι.