Αρχείο για Νοέμβριος, 2010

+1UP

Posted in Uncategorized on Νοέμβριος 14, 2010 by starkwell

Δεν θα πάρεις ποτέ νόμπελ λογοτεχνίας και όμως συνεχίζεις να γράφεις (το πολύ πολύ να πάρεις το πούλι-τζερ. wink! wink! is your wife a goer?). Δεν θα σε πάρουν ποτέ στο magnum και όμως συνεχίζεις να τραβάς φωτογραφίες. Δεν θα παίξεις ποτέ με τον Νταλάρα τους Rosenberg Trio και όμως συνεχίζεις να παίζεις κιθάρα. Πραγματικά δεν χέστηκε κανένας που έλυσες το δύσκολο σουντόκου ή που πήρες Α’ στα καλλιτεχνικά (χρωματική κλίμακα των ψυχρών χρωμάτων). Το 8 στην ισοτοπική υδρογεωλογία δεν θα σε γλιτώσει απ’τον ψηλό με το δρεπάνι.

Μόνο όταν συνειδητοποιήσεις την ματαιότητα της ζωής σου θα περάσεις πίστα. Μέχρι και κανονάκι μπορεί να πάρεις.

Advertisements

Μανιφέστο

Posted in Uncategorized on Νοέμβριος 3, 2010 by starkwell

Παραμονές εκλογών και οι τοίχοι του κέντρου είναι καλυμμένοι με σπρέι. Από τις ταράτσες έως τα πεζοδρόμια τεράστια στένσιλ έχουν σημαδέψει τους τοίχους με γράμματα. Τόσο μεγάλα που για να διαβάσεις το μήνυμά τους  πρέπει να περάσεις στο απέναντι πεζοδρόμιο.

»Ένας παπάς μπαίνει σε ένα μπαρ και λέει του μπάρμαν…»

Ανέκδοτο?! Ναι. Οι βρώμικοι τοίχοι της πρωτεύουσας είναι γεμάτοι με ανέκδοτα. Σταδίου, Πανεπιστημίου, Πειραιώς… παντού διαβάζεις για έναν Άγγλο, έναν Γάλλο και έναν Πόντιο. Κοντά στο Σύνταγμα τα ανέκδοτα γίνονται σόκιν και οι μανάδες κλείνουν τα μάτια των παιδιών τους ενώ οι πατεράδες γέλανε κάτω απ’τα μουστάκια τους. Η Αθήνα είναι λες και ξέρασε ο Τοτός.

Ποιός τα έγραψε όμως και γιατί? Ένας περιπτεράς στην Ομόνοια είπε ότι τα έγραψε ο Κακλαμάνης για να κάνει τους Αθηναίους να γελάσουν και να ξεχάσουν τη σαπίλα που τους περιβάλλει. Κάποιος ταρίφας της πιάτσας είπε ότι είναι σχέδιο των Αμερικάνων για να ρίξουν τον Γιωργάκη. Ένας άλλος απ΄την Αβραμιώτου είπε ότι είναι παρέμβαση των »ατενίστας» και ότι τα στένσιλ είναι προσωρινά και θα ξεβάψουν με τη πρώτη βροχή.

Όποιος και να τα έγραψε πάντως, το αποτέλεσμα ήταν οι Αθηναίοι να σκάσουν στα γέλια. Υστερικά γέλια μέχρι δακρύων ακούγονται από παντού και τα περιστέρια πετάγονται τρομαγμένα ψηλά στον ουρανό. Στο τέλος τα γέλια σκεπάζουν τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων και τα μπινελίκια των οδηγών. Εγώ ανατριχιάζω.