Ένα κορίτσι που το έλεγαν Γιάννη

Posted in Uncategorized on Αύγουστος 28, 2010 by starkwell

Σύμφωνα με τον κανόνα του Gloger (Constantin Wilhem Lambert Gloger 1803 – 1863), οι οργανισμοί που ζουν σε υγρό και ζεστό περιβάλλον έχουν κατά κανόνα ζωηρά χρώματα. Αυτό είναι προφανές αν επισκεφτείς οποιαδήποτε χώρα κοντά στον Ισημερινό.

Δεν έχω πάει ποτέ μου στο Μπομ Χεσούς, ούτε έχω πατήσει αχινό στο Ελ Μπάχο, όμως στο ίδιο συμπέρασμα με τον γερμανό ζωολόγο κατέληξα όταν βρέθηκα στην παραλία. Οι 40 βαθμοί και το φλατς της θάλασσας είχαν σαν αποτέλεσμα τη θεαματική  αύξηση του αριθμού των χρωματιστών μπικίνι. Κόκκινα, φούξια, κίτρινα, μπλέ, τα πάντα. Και μαύρα, αλλά το μαύρο δεν είναι χρώμα. Τα περισσότερα μπικίνι τα φορούσαν κορίτσια-κοπέλες-γυναίκες ενώ υπήρχαν άλλα που απλώς στέγνωναν μακρία από το σώμα που αρχικά τα φιλοξενούσε.

Ένα σετ από αυτά τα μαγιό (κόκκινο με άσπρα σχεδιάκια και άσπρη δαντέλα) στέγνωνε παρέα με το σώμα της Σοφίας. Η Σοφία είχε έρθει στην παραλία με τη ροζ βέσπα της αδερφής της, μιας και το αυτοκίνητό της είχε μείνει από βενζίνη και άντε να έβρισκε βενζίνη τώρα. Ποιο πιθανό ήταν να έβρισκε ένα χρυσό στέμμα θαμένο στην άμμο παρά  βενζινάδικο με γεμάτες δεξαμενές. Και έτσι όπως το σκέφτηκε, έσκαψε με το πόδι της την παραλία δίχως όμως να χτυπήσει το δάχτυλό της σε κάποιο διαμάντι.

Την ώρα που η Σοφία (και το μαγιό της) στέγνωναν στον ήλιο, εγώ φόραγα τα ακουστικά για να ακούσω το καινούργιο των Arcade Fire. Ζεστό και πορτοκαλί μου φάνηκε. Ταίριαζε με τον Αύγουστο και με αρκετά μαγιό της παραλίας. Όταν τελείωσε ξεκίνησε το Pornography των Cure (παγωμένο και πράσινο) που ήταν το επόμενο άλμουμ στο mp3. Στο δεύτερο κομμάτι αποκοιμήθηκα. Είδα ότι είχα μια μικρή αδερφή, 6 χρονών, που την έλεγαν Γιάννη. Το σπίτι που μέναμε ήταν λέει χτισμένο πάνω σε ένα ινδιάνικο νεκροταφείο και τα πνεύματα των νεκρών ήθελαν την Γιάννη για βασίλισσά τους. Η πραγματική βασίλισσα Ζωζώ όμως δεν ήθελε να αφήσει το θρόνο της και γι’ αυτό πρότεινε μια αναμέτρηση όλα-ή-τίποτα στα Τουρκοβούνια. Ξύπνησα στο Figurehead.

Όση ώρα κοιμόμουν, η Σοφία είχε πιεί μια πορτοκαλάδα μπλε και είχε χασμουρηθεί δύο φορές. Έστειλε μήνυμα σε κάτι ξαδέρφες της και κανόνισε για ποτό το βράδυ. Θα έπαιζε μουσική ένας γνωστός της στη Χώρα και θα πήγαιναν όλες μαζί να τον δουν. Μάζεψε την πετσέτα της και έφυγε από τη παραλία.

Έφυγα και εγώ μετά από λίγο για να προλάβω το λεωφορείο της επιστροφής. Το βράδυ θα πήγαινα σε ένα μαγαζί στη Χώρα όπου θα έπαιζε ένας σωσίας του Robert Smith.

''Πάνω απ'το πτώμα μου θα πάρεις τον θρόνο. Μου-χα-χα-χα!''

Advertisements

Ήρθα για να φύγω (γκντούπ!)

Posted in Uncategorized on Αύγουστος 1, 2010 by starkwell

Όταν κάθισα στη θέση μου (15 από τη μέσα πλευρά του παραθύρου) ο αέρας του κλιματιστικού είχε ήδη παγώσει το κάθισμα. Προσπάθησα να το κλείσω αλλά το κουμπί ήταν μάλλον διακοσμητικό. Το λεωφορείο ήταν μισοάδειο. Ή μισογεμάτο, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς. Στο διχτάκι (για τα περιοδικά?) του μπροστινού καθίσματος βρήκα το χαμένο leitmotif της Μισιρλού. Περίμενα ότι θα διαλυθεί στα χέρια μου αλλά τελικά ήταν σκληρό σαν ταυτότητα. Ιδανικό για να ανοίγει πόρτες όταν δεν έχεις τα κλειδιά μαζί. Οι γέροι μροστά μου τσακωνόντουσαν. Δεν ξέρω για ποιο πράγμα γιατί είχα ακουστικά στα αυτιά. Στην άκρη του δρόμου παρκαρισμένα φορτηγά. Ο Σεπτέμβρης ήρθε τον Ιούλιο (γκντούπ!).

What’s next to the moon?

Posted in What's next to the moon? on Ιουλίου 12, 2010 by starkwell

Ξέρεις τη φράση που λέει πως πίσω από κάθε επιτυχημένο άντρα κρύβεται μία έξυπνη γυναίκα? Ε, αυτό ίσχυε και για μένα, μόνο που η γυναίκα μου ήταν τόσο χοντρή που ήταν αδύνατο να κρυφτεί πίσω μου. Ήταν τεράστια! Αν δεν ήταν τόσο πλούσια θα χρειαζόμουν δύο δουλειές για να τη ταΐσω. Για την ακρίβεια ο πατέρας της ήταν ο πλούσιος. Πλούσιος και με γνωριμίες. Είχε το ξενοδοχείο »La Mirage», δύο εμπορικά στο κέντρο και τα μισά φαστφουντάδικα της πόλης. Στο ξενοδοχείο μπαινόβγαιναν πολιτικοί, τραγουδιστές, αθλητές, θηριοδαμαστές… όλες οι προσωπικότητες της χώρας. Αργά ή γρήγορα κάποιος από αυτούς θα πρόσεχε το ταλέντο μου. Έτσι νόμιζα. Γι’αυτό και ανεχόμουν τις μαλακίες του »μπαμπά» και τα μπουκωμένα μάγουλα της κόρης του. Θεέ μου πόσο χοντρή ήταν!

Εγώ από μικρός ήθελα να παίξω σε συγκρότημα. Όταν ήμουν έξι βγήκα με τα ξαδέρφια μου να πούμε τα κάλαντα. Εκείνα πήραν τρίγωνα και σε μένα έδωσαν ένα ντέφι που περίσσευε και δεν ήθελε κανείς. Τότε βρήκα το όργανό μου. Ήμουν πολύ καλός στο ντέφι. Έπαιζα τα πάντα, από βαλς μέχρι καρσιλαμά. Οι γονείς μου βέβαια είχαν αντιρρήσεις, μου έλεγαν »γιεγιές θα γίνεις?» και άλλα τέτοια. Η γιαγιά μου φοβόταν ότι θα γίνω σατανιστής. Εγώ όμως ήμουν αποφασισμένος και στα 16 το έσκασα απ’το σπίτι για να ακολουθήσω το όνειρό μου.

Πέρασα πολύ δύσκολα στην αρχή. Κανένα συγκρότημα δεν με ήθελε. Ούτε για να τους κουρδίζω τα όργανα. Είχα ζοριστεί τόσο που μου πέρασε απ’το μυαλό να παίξω στα πανηγύρια. Ευτυχώς όμως βρήκα δουλειά σε ένα τσίρκο. Έπαιζα ντέφι για μια αρκούδα. Δε λέω τη γυναίκα μου -Θεέ μου πόσο χοντρή ήταν!- αλλά κανονική αρκούδα. Δεν ήταν ότι ακριβώς ονειρευόμουν αλλά τουλάχιστον είχα ένα κοινό που με χειροκροτούσε κάθε βράδυ. Ήμουν τόσο καλός που στο τέλος με φώναζαν να ξαναπαίξω και η αρκούδα ζήλευε γι’αυτό. Νομίζω ότι έβαζε λόγια στο αφεντικό για να με διώξει…

Σε κάποια από τις παραστάσεις γνώρισα τη γυναίκα μου. Αρχικά δε την πρόσεξα, πράγμα περίεργο αφού ήταν μεγαλύτερη και από την αρκούδα. Στο διάλειμμα όμως κάποιος την έπιασε να τρώει τις μπανάνες που είχαμε για τις μαϊμούδες και έγινε χοντρή -Θεέ μου πόσο χοντρή!- φασαρία. Η γυναίκα μου έβαλε τις φωνές, τα άλογα τρόμαξαν και έριξαν κάτω τους ακροβάτες, τα λιοντάρια έφαγαν δύο κλόουν και οι ελέφαντες έκατσαν πάνω στο αφεντικό. Τελικά τη νύφη -τη γυναίκα μου δηλαδή- τη πλήρωσα εγώ. Το αφεντικό θεώρησε εμένα υπεύθυνο για το μπάχαλο και με έδιωξε με τις κλωτσιές. Είμαι σίγουρος ότι αυτή η κουφάλα η αρκούδα έβαλε την ουρά της.

Ένα τέταρτο αργότερα ήμουν στη λιμουζίνα της γυναίκας μου και πηγαίναμε στη βίλα της. Μου είπε ότι ένιωθε άσχημα για την απόλυσή μου μιας και ήταν δικό της το φταίξιμο. Το λιγότερο που μπορούσε να κάνει ήταν να μου προσφέρει ένα πλούσιο δείπνο, είπε. Το περισσότερο που μπορούσε να κάνει ήταν να με παντρευτεί και να μου δώσει μια δουλειά στο ξενοδοχείο του πατέρα της. Και αυτό έκανε.

Άμστερνταμ

Posted in Uncategorized on Ιουλίου 3, 2010 by starkwell

-Γειά!

-…

-Με λένε Ανθή! Εσένα πως σε λένε?

-…

-Ααα! Και τον αδερφό μου Κώστα τον λένε. Θέλεις να παίξουμε?

-…

-Κρυφτό! Είναι το αγαπημένο μου παιχνίδι. Έλα να τα βγάλουμε… ωχ! Με φωνάζει η μαμά μου. Θα έρθεις και αύριο στο πάρκο?

-…

-Ωραία! Θα παίξουμε αύριο. Νομίζω ότι θα γίνουμε οι καλύτεροι φίλοι! Είσαι φανταστικός!

Στενές επαφές τρίτης ηλικίας

Posted in Uncategorized on Μαΐου 17, 2010 by starkwell

Ατμόσφαιρα

Η κυρία Αμαλία καθόταν στο μικρό της σαλόνι και προσπαθούσε να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που έφαγε κοκορέτσι. »Πρέπει να ήταν την Τσικνοπέμπτη του ’83 στους Γαργαλιάνους » είπε. Ο γιατρός της είχε επιβάλει αυστηρή δίαιτα εδώ και πολλά χρόνια γιατί είχε το συκώτι της, τη καρδιά της, το έντερό της, πίεση, ζάχαρο και βαρηκοϊα. Το τελευταίο δεν είχε σχέση με το κοκορέτσι αλλά το είχε και αυτό. Είχε και μια γάτα, όπως όλες οι γριές, που νιαούριζε συνέχεια δίπλα στα πόδια της.

Μεταξύ μας, η γριά τα έχει λίγο χαμένα και ξεχνάει αρκετά συχνά. Εκείνη τη μέρα είχε ξεχάσει να ταϊσει τη γάτα της. Κάποιες φορές όμως πάθαινει αναλαμπές και θυμάται γεγονότα με απίστευτη λεπτομέρεια. Όπως το κοκορέτσι του ’83.

»Τι θέλει το παλιόγατο?» σκέφτηκε η κυρία Αμαλία. Έσκυψε με δυσκολία και το πήρε στα χέρια της. Το χάιδεψε στη κοιλιά και εκείνο σταμάτησε το νιαούρισμα για να αρχίσει το γουργουρητό. Και μετά το γουργουρητό ξέσπασε σε αυτό το εκνευριστηκό χχχχχχχχχχχ! που κάνουν τα γατιά πριν επιτεθούν. Ήταν τόσο απρόσμενο αυτό το ξέσπασμα της γάτας που η κυρία Αμαλία πετάχτηκε από τη θέση της κατατρομαγμένη.

Εδώ που τα λέμε δεν ήθελε και πολύ η κυρία Αμαλία μιας και τρόμαζει πολύ εύκολα. Μπορεί να είναι φοβητσιάρα, όμως σαν γριά που είναι δε μάσαει και τα λέει έξω απ’τα δόντια. Κυριολεκτικά.

»Α στα κομμάτια!» φώναξε η κιτρινισμένη από το φόβο κυρία Αμαλία και έδωσε ένα σουτ στο αφηνιασμένο γατί που γκέλαρε στη μοκέτα και μπήκε γκολ στο μικρό χωλ. Πριν προλάβει όμως να πανηγυρίσει η γραία κάτι τρομερό συνέβη που την έκανε πιο κίτρινη και από την Εσπρέσσο.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να διακόψω και να ρωτήσω εάν ξέρει κανένας γιατί στο Karn Evil 9: 2nd Impression των Emerson, Lake & Palmer ακούγεται το St. Thomas του Sonny Rollins. Ευχαριστώ.

Αυτό που συνέβη ήταν απερίγραπτο. Θα προσπαθήσω όμως να το περιγράψω για χάρη του ποστ. Το παλιό χαλασμένο ραδιόφωνο που βρισκόταν στη γωνία του σαλονιού ξαφνικά δούλευε και ξεκίνησε να παίζει μουσική. Δεν ήταν όμως αυτό που τρόμαξε τη κυρία Αμαλία. Αυτό που την έκανε να σταυροκοπηθεί ήταν η φωνή που άκουσε. Μάλιστα! Ο Γιώργος Κοινούσης με την απόκοσμη φωνή του έκανε το σκρίνιο του σαλονιού τα τρανταχτεί και τα σεμεδάκια να πέσουν από τη θέση τους. Η φωνή του ολοένα και δυνάμωνε και το echo ήταν τέτοιο που στο δεύτερο ρεφρέν ακουγόταν κάτι σαν αυτό.

Χμμμ… Το ραδιόφωνο έφτιαξε από το πουθενά και το πρώτο τραγούδι που ακούστηκε ήταν του Γιώργου Κοινούση. Τυχαίο? Δε νομίζω…

Το ραδιόφωνο σταμάτησε να παίζει απότομα έτσι όπως είχε ξεκινήσει. Η κυρία Αμαλία χύθηκε στον καναπέ τόσο τρομαγμένη και τόσο εξουθενωμένη που θα προτιμούσε να ήταν παρέα με τον Άγιο Πέτρο και όχι με τη γάτα της. Εκείνη τη στιγμή το χαζεμένο της μυαλό έπαθε αυτο που λέγαμε παραπάνω. Μία αναλαμπή. Τα κομμάτια του παζλ μπήκαν στη θέση τους και η κυρία Αμαλία είδε το μέλλον ξεκάθαρα. Το κοκορέτσι του ’83, το αφηνιασμένο γατί, τον Γιώργο Κοινούση, το ΔΝΤ…

Ατμόσφαιρα

Συνέβη σήμερα

Posted in Uncategorized on Μαΐου 2, 2010 by starkwell

O Αντώνης έκατσε στον καναπέ και άνοιξε την τηλεόραση. Είχε ειδήσεις. Ο δημοσιογράφος ενημέρωνε για τα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης που ήταν »σκληρά αλλά απαραίτητα». Χωρίς να το καταλάβει ένα πηχτό μαύρο υγρό, σαν μέλι, άρχισε να στάζει από τα ηχεία της τηλεόρασης. Έμοιαζε με πίσσα αλλά βρώμαγε πολύ χειρότερα. Στην αρχή έσταζε αργά στο χαλί του σαλονιού, όπως οι σταγόνες του κινέζικου βασανιστηρίου. Όταν όμως ο δημοσιογράφος διέκοψε τη ροή του δελτίου γιατί ο πρωθυπουργός έκανε νέες δηλώσεις, το υγρό χυνόταν γρήγορα μουσκεύοντας ολόκληρο το χαλί και τις παντόφλες του Αντώνη. Ήταν σαν να είχε δική του θέληση όταν σκαρφάλωνε το πόδι του και όταν του κάλυψε το στομάχι ήταν ξεκάθαρος ο σκοπός του. Το κατάμαυρο υγρό κάλυψε και την τελευταία τρίχα του κεφαλιού του μόλις ο πρωθυπουργός έκανε το τρίτο σαρδάμ.

Η Μαρία ξύπνησε νωρίς, κεφάτη όπως πάντα. Ο ήλιος την καλούσε κι εκείνη βγήκε έξω για να τον χαρεί. Πήρε το αυτοκίνητο και πήγε να μαζέψει λουλούδια. Μαργαρίτες ήταν τα αγαπημένα της και με λίγη τύχη θα έφτιαχνε ένα μπουκέτο. Μία ακρίδα την καλωσόρισε στην εξοχή πηδώντας στο δεξί της μπούτι. Η Μαρία έβγαλε το μικρό της σουγιά και άρχισε να κόβει κάτι πανέμορφες πασχαλιές. Τα χέρια της έβαψαν πράσινα απ’τους χυμούς των λουλουδιών. Κόβωντας ένα ακόμη κοτσάνι, πράσινος χυμός έσταξε στο μπούτι όπου είχε κάτσει η ακρίδα. Τακτοποιώντας το δεύτερο μπουκέτο στο καλάθι της, πράσινος χυμός κάλυψε και το άλλο της μπούτι. Μέχρι να φτάσει τις αγαπημένες της μαργαρίτες, τα χέρια της ήταν γεμάτα απ΄τους ίδιους πράσινους χυμούς. Πάνω απ’τις μαργαρίτες σταμάτησε όπου η Μαρία έβγαλε ρίζες απ’τα πόδια και κλαδιά από τα αυτιά. Τώρα είναι κυπαρίσσι κάπου έξω από το Αλεποχώρι.

Άσκοντς

Posted in Uncategorized on Απρίλιος 22, 2010 by starkwell

Κάποιο περασμένο Πάσχα στο χωριό, καθόμουν με τον ξάδερφό μου και ακούγαμε AC/DC. Ήταν μια συλλογή με εξώφυλλο την χοντρή Rosie, την οποία αργότερα έγραψα σε μια 60αρα κασέτα και την πήρα μαζί μου. Σε κάποια φάση μου είπε για έναν φίλο του που δεν ήξερε Αγγλικά και έλεγε τους AC/DC »Άσκοντς».

Μου αρέσει το »Άσκοντς». Ίσως φτιάξω συγκρότημα με αυτό το όνομα. Έτσι, σαν φόρο τιμής στον Έλληνα που δεν ξέρει Αγγλικά αλλά δε κομπλάρει να τα »μιλάει» όπως θέλει. Τσόνυ Ουόκερ, Κατεσάρ… καταλαβαίνεις.

Asscods λοιπόν. Ή μήπως Ashcods? Το πρώτο μπορεί να βγάλει λογοπαίγνια με το ass όπως »kick-asscods» (ωραίος τίτλος για πρώτο άλμπουμ). Από την άλλη όμως το ash έχει κάτι το ποιοτικό. Στάχτες, φωτιά, ξαναγεννιέσαι από τα αποκαΐδια σου και τέτοια. Δε ξέρω και τα δύο μου αρέσουν.

Τώρα το είδος της μουσικής δεν ξέρω ακόμα ποιό θα είναι αλλά θέλω κάτι που να γκρουβάρει. Και θέλω και ένα ξέμπαρκο όργανο όπως γκάιντα ή έκεινη τη κατσαρόλα που παίζει συνοδεία και μελωδία ταυτόχρονα (κουάν? κουόν? κάπως έτσι το λένε). Οι Jethro Tull πιο μάγκες είναι δηλαδή?

Και μετά ξέρεις… Περιοδείες, συνεντεύξεις, παράνομο download (μόνο έτσι ξέρεις ότι είσαι επιτυχημένος), κόντρες μέσα στο συγκρότημα, αποχωρήσεις μελών, δικαστήρια για τα δικαιώματα, δημιουργία νέου συγκροτήματος του τύπου »Starkwell’s Asscods», επανένωση με το ορίτζιναλ line up γιατί οι »Starkwell’s Asscods» δεν πουλάνε και όταν πεθάνω τα παιδιά μου να πλακώνονται για την περιουσία μου σαν τα παιδιά του Bob Marley.